| ქართ. | სიკეთე (სარგებლიანობა) |
„სიკეთის კეთება“; ბიოეთიკაში უდაო მტკიცებულების პრინციპი, რომელიც საფუძვლად უდევს პრაქტიკულ მიდგომას. ნიშნავს ვალდებულებას გაძლიერდეს სასარგებლო მოვლენების სარგებლიანობა, რაც აბალანსებს მიღებულ სარგებელს რისკების ან ზიანის წინააღმდეგ. საზოგადოებრივ ჯანდაცვაში სიკეთე (სარგებლიანობა) გულისხმობს მოქმედებას პოპულაციის ან საზოგადოების საუკეთესო ინტერესებში (Frankena 1973). იხ. უდაო მტკიცებულება (Prima Facie), პრინციპები და პრინციპიალიზმი, პრაქტიკული სარგებლიანობა და უტილიტარიზმი.
იხილეთ ასევე: უდაო მტკიცებულება (Prima Facie), პრინციპები და პრინციპიალიზმი, პრაქტიკული სარგებლიანობა და უტილიტარიზმი.
წყარო: Dictionary of Public Health - Georgian; db190105/r200912 © 2019 Giorgi Pkhakadze, School of Public Health, David Tvildiani Medical University.
მთავარ გვერდზე 
გვერდის დასაწყისი